مناعت عبارت از سرسختى و جنگ و ستيز با سرسخت‌ترينهاست و ذلّت عبارت از ترس از راستى و حقيقت است و جرأت همان هم سويى با امثال و اقران ، و كلفت عبارت از سخن گفتن در بارهء چيزى است كه به تو ربطى ندارد ، و بزرگوارى بخشندگى در حال نادارى و گذشت از روى نرمش مستمّر و اعتراف به ولايت ( اولياى خدا ) و خوددارى از سوء ظن به مردم همان دورانديشى است ، و شادمانى همسوى با برادران و پاسداشتن همسايگان است . سفاهت عبارت از پيروى فرومايگان و هم نشينى با گمراهان است ، غفلت عبارت از ترك مسجد و دنباله روى افراد فاسد است . بى بهره‌گى عبارت از دست دادن بهره‌اى است كه نصيب تو شده است ، سفيه آن نابخرد در امور مالى و زبون در مسائل ناموسى است ؛ كه دشنام مىدهند او جواب نمىدهد ! و آقا كسى است كه به امور فاميل و به تعاون و كمك اشخاص حرمت مىنهد ! « 1 » 16 - حسن‌بن على عليهما السلام مىفرمايد : « كار نيك آن است كه در ابتداى آن سر دواندن و به دنبال آن هم منّتى نباشد ، و بخل آن است كه آنچه را شخص انفاق كرده هدر رفته بداند و آنچه نگهداشته شرافت تلقّى كند . هر كه كارهاى خوبش را بشمارد ، لطف و بزرگواريش از بين رفته است ، پايان رساندن يك عمل داروى بزرگوارى است ! در برابر گناه كسى زود مجازات نكن ، بلكه جايى در بين گناه و

--> ( 1 ) - بحارالأنوار : 78 / 114 و 115 .